Ons verhaal in het ED

'We hoeven ons nergens voor te schamen'
door Rik Elfrink en John van den Oetelaar. zaterdag 05 september 2009 | 10:26 | Laatst bijgewerkt op: zaterdag 05 september 2009 | 11:24
 
"Wat ik zou doen op het moment dat John Wolbers hier zou aanbellen?
Ik zou hem uitnodigen voor een kop koffie.
Vragen waarom hij ons en vierhonderd andere gezinnen zoveel financiële ellende
heeft bezorgd. Nee, ik ben niet agressief.
Ik heb niet de neiging om te gaan schoppen, schelden of slaan, heb liever een
goed gesprek van man tot man.
Wat ik hem zou vragen? Waar is het geld gebleven? Heb je plezier gehad?
Maar vooral, waarom heb je het gedaan?"

Voor Hans Gilsing (46) en zijn vrouw Marion (46) uit Nuenen was de inval in het
pand van Easy Life-baas John Wolbers vorig jaar een doffe dreun.
In totaal 112.000 euro hadden ze toevertrouwd aan de inmiddels failliete
Helmondse levenspolishandel.
Precies een jaar na de ontmaskering van de directie en de ontmanteling van de
onderneming blikt het stel terug.

Hans: "Op mijn 29e werd bij mij teelbalkanker vastgesteld.
Mijn hele buik moest ineens opengezaagd worden omdat er een uitzaaiing in mijn rug zat.
Het klinkt misschien gek, maar op het moment van de diagnose schrok ik minder erg dan vorig jaar
bij de Easy Life-inval. Ik had meteen het gevoel dat het mis was, dat we vrijwel alles kwijt
zouden zijn. Hoe moest ik het in vredesnaam aan mijn moeder vertellen?
Zoveel geld weg, het was nauwelijks te bevatten voor haar. Ze is bijna tachtig,
heeft de oorlog meegemaakt en is nog altijd superzuinig.
Gelukkig heb ik de zorgen en schrik bij haar grotendeels kunnen wegnemen."

Hans, in het dagelijks leven hoofd technische zaken bij een producent van accessoires
voor onder meer de badkamer, en zijn vrouw hebben nooit een geheim gemaakt van
de financiële rampspoed die hen is overkomen. Het stel richtte voor Easy Life-gedupeerden
een onafhankelijke website op, waar de ruim 400 slachtoffers elkaar moed konden inspreken en
waarop Easy Life- nieuws wordt vermeld. Marion startte daarnaast een brievenactie.
Ze overhandigde tientallen brieven van gedupeerden aan de poort van de gevangenis
waar de verdachten John Wolbers en Frans Oosterbosch gedetineerd zijn.
Nooit kwam er antwoord op de brieven, waarin gevoelens van woede en verdriet om
voorrang streden.

Het helpen van mede-gedupeerden bleek nuttig, is de conclusie van het stel. Hans:
"We hoeven ons nergens voor te schamen, we hebben niks verkeerds gedaan.
De directie van Easy Life is met onze centen gaan lopen, ze hebben ons geld gewoon gestolen.
Ik snap best dat mensen niet te koop lopen met hun leed, maar voor ons is het heilzaam
geweest om ons verhaal te delen met de media en een website te starten.
We hebben veel gesprekken gevoerd met lotgenoten, tot aan mensen in Spanje toe.
Mensen die in grote financiële problemen waren geraakt en hun huis moesten verkopen.
Ze hadden alleen onze website om op terug te vallen.
Ik denk dat we veel troost en steun hebben geboden."

Hoe hebben ze zelf het verlies van 112.000 euro verwerkt?
"We hadden het gewoon heel erg goed", nuanceert Marion het enorme vermogensverlies.
"We konden meerdere keren per jaar op vakantie en vaak uit eten.
Ons salaris konden we voorheen helemaal besteden, zonder met een hypotheek rekening
te hoeven houden. De maandlasten van 900 euro voor de hypotheek kwamen uit een
potje via de belegging in Easy Life. Dat is nu compleet weggevallen.
Ik ben nog altijd dankbaar dat we hier kunnen blijven wonen.
Eigenlijk zouden we in de zomer niks doen, maar er zit toch nog een weekje Malta aan.
Daar zijn we ontzettend blij mee. Veel blijer dan voorheen misschien wel.
Dat is wat je leert in een periode als deze, tevreden zijn met wat je hebt.
Er zijn mensen die door Easy Life in veel grotere problemen zijn geraakt dan wij.
Een man van 62 wilde met de VUT, maar moest ineens weer gaan werken.
Mensen die met bloed, zweet een tranen een eigen huis hadden gebouwd,
moesten het in de verkoop zetten. Vergeleken bij dat leed, valt het voor ons
allemaal mee. We hebben allebei een baan, maar nu alleen een hogere hypotheek."

Marion ziet de financiële situatie veel rooskleuriger in dan Hans.
Haar optimistische inslag komt haar dagelijks van pas bij haar werkzaamheden als
overlijdensconsulente, waarin ze zorg biedt aan nabestaanden.
Soms kost het moeite om haar man tot rust te manen.
Hans ligt vaak nog wakker van Easy Life geeft hij ruiterlijk toe.

"Aan het einde van 2012 loopt de renteperiode van onze hypotheek af.
Nu hebben we een rente van net geen vier procent, hoe zal dat straks zijn?
Als de rente enorm hoog is, kunnen we ons huis niet meer betalen en zullen we
moeten verkassen. Tja, dan maar naar een flatje. We zullen daar ook best gelukkig
zijn, stel ik mezelf dan gerust. Gelukkig hebben Marion en ik nooit ruzie over Easy
Life gehad. Ik denk dat we dichter bij elkaar staan dan ooit. Voor ons was dit een wake-up-call,
we werden voor een deel ook wel gedreven door hebzucht misschien.
Je denkt vooruit te gaan in het leven en dan gaat het mis.
je hebben onze voeten nu op de grond."

Marion vindt dat ze materialistischer is dan Hans.
"Juist daarom kun je Hans ook nooit een verwijt maken. Hij heeft niks voor zichzelf nodig,
ik wel met mijn nagellakjes en schoenen.
Hans heeft zeker niet voor zichzelf ingestemd met de aankoop vanEasy Life, hij moet
daar ook geen schuldgevoel over hebben. Je kunt er hooguit van balen.
Ik weet zeker dat er wel een oplossing komt op het moment dat de hypotheek afloopt,
bovendien duurt het nog ruim drie jaar voor deze afloopt." Tegen die tijd zien ze wel verder,
lijkt Marion te willen betogen. "Ik kan me om eind 2012 nu nog niet druk maken.
Uiteindelijk heeft alles een reden, is mijn opvatting. Wat we ook doen op de wereld,
onze levens staan vast. Dat gaat veel verder dan het aardse. Ik geloof dat wij
van tevoren voor dit leven gekozen hebben en dat heeft alles te maken met de kracht
van het universum. Via een moeilijk leven word je sterker.
Daar kun je in een volgend leven je voordeel mee doen. Ik heb zelf geen moeilijk leven gehad, vind ik.
Heb me ook al lang neergelegd bij de hele zaak rond Easy Life. Het is niet te vergelijken met
gelukkige momenten in het leven, bijvoorbeeld de geboorte van onze zoon (Nick, van 13)."

Voor Hans ligt dat anders. Hoewel hij de dood bijna in de ogen keek en hij zware chemokuren
moest ondergaan, baalt hij verschrikkelijk.
"Iedereen die ernstig ziek is geweest, pakt het leven weer op. Daar hoort ook bij dat je je
aan kleine dingen ergert en dat je bang bent om dingen kwijt te raken.
" Hij respecteert de opvatting van Marion, maar gelooft niet direct in een universum.
"Ik denk wel dat er meer is tussen hemel en aarde maar wat het precies is, weet ik niet."

Hoe reageerde de omgeving op hun beleggingsverlies? Zijn ze in Nuenen nagewezen in
bijvoorbeeld de supermarkt of de bibliotheek, of was er juist troost en begrip?
" Natuurlijk hebben mensen onze verhalen in de krant gelezen en items op Omroep Brabant gezien.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat men ons niet serieus nam of dat men ons dom vond.
Iedereen die ik ben tegengekomen en ons verhaal had gezien of gelezen,
leek het oprecht vervelend te vinden. Ook Nick heeft op school nooit iets negatiefs gehoord.
De meeste reacties waren ontzettend lief.
Mensen zeiden dat ze bij winst in de Staatsloterij aan ons zouden denken."

Is er ondanks alles toch nog een sprankje hoop? Easy Life haalde 42 miljoen euro binnen
en daarvan werd ruim zeven miljoen geïnvesteerd in levenspolissen.
Ook komt er mogelijk een rechtszaak tegen de staat, die volgens een advocaat van ruim 200
Easy Life-gedupeerden te laat gewaarschuwd zou hebben voor de gevaren van beleggen
bij het Helmondse bedrijf. Het stel heeft er weinig vertrouwen in.
"Alles wat nog terugkomt, is meegenomen", zegt Marion. "We horen almaar niks.
Je ziet wel dat advocaten en curatoren zich met de zaak zijn gaan bemoeien en dat
ook daar heel veel geld aan zal opgaan. Soms lijkt het alsof je nog een keer wordt bestolen.
Eerst door Easy Life, nu door mensen die de schade juist moeten beperken.
Het duurt allemaal zo lang."
Ze hebben er geen moeite mee om in oktober in de rechtszaal te kijken naar het proces van
de ex-directeuren en adviseurs van Easy Life, onder wie de voormalige bazen John Wolbers
en Frans Oosterbosch.
"Mijn opa zou het ongetwijfeld anders opgelost hebben", zegt Hans.
"Hij werd vroeger de reus van Stratum genoemd. Twee meter lang en net zo breed.
Die zou die Wolbers echt wel een keer bij zijn kladden hebben gegrepen."

 

 

EasyLife-gedupeerden.nl